رضازاده برای همیشه از دنیای ورزش قهرمانی خداحافظی کرد. وی پس از ده سال حضور حرفه‌ای در ورزش قهرمانی، از دنیای این رشته خداحافظی کرد.

 در نامه‌ی رضازاده به "بهرام افشارزاده" آمده است:.....

"حسین رضازاده" قهرمان نامدار وزنه‌برداری ایران و جهان، از حضور در بازی‌های المپیک منع شد.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، حسین رضازاده، پرافتخارترین ورزش‌کار تاریخ ایران، به دستور پزشکان از حضور در بازی‌های المپیک منع شدند.

این در حالی است که هجده روز دیگر مراسم افتتاحیه بیست و نهمین دوره بازی‌های المپیک در شهر پکن برگزار می‌شود و مردم و مسوولان ایران رضازاده را شانس نخست کسب مدال طلا در این بازی‌ها می‌شناختند.

رضازاده برای همیشه از دنیای ورزش قهرمانی خداحافظی کرد. وی پس از ده سال حضور حرفه‌ای در ورزش قهرمانی، از دنیای این رشته خداحافظی کرد.

حسین رضازاده در طول ده سال حضور حرفه‌ای در ورزش افتخارات زیر را کسب کرد:

- مدال برنز بازی‌های آسیایی 1998 تایلند

- مدال برنز مسابقه‌های قهرمانی جهان 1999 یونان

- مدال طلای مسابقه‌های قهرمانی آسیا 1999 چین

- مدال طلای بازی‌های المپیک 2000 سیدنی

- مدال طلای مسابقات ستاره‌های جهان 2001 استرالیا

- مدال طلای بازی‌های آسیایی 2002 بوسان

- مدال طلای مسابقه‌های قهرمانی جهان 2002 لهستان

- مدال طلای ستاره‌های جهان 2002 روسیه

- مدال طلای جایزه بزرگ 2002 نروژ

- مدال طلای مسابقات قهرمانی آسیا 2003 چین

- مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان 2003 کانادا

- مدال طلای بازی‌های المپیک 2004 آتن

- مدال طلای مسابقه‌های قهرمانی آسیا 2005 امارات

- مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان 2005 قطر

- مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان 2006 دومینیکن

- مدال طلای بازی‌های آسیایی 2006 دوحه

این درحالی است که رضازاده در این سال‌ها بارها رکوردهای جهان و المپیک را بهبود بخشیده است و هم اکنون رکورددار دسته‌ی فوق سنگین بازی‌های المپیک، جهان و آسیا است.

منبع : ایسنا

به گزارش ایسنا، در نامه‌ی رضازاده به "بهرام افشارزاده" آمده است: از سنین نوجوانی وزنه‌برداری را آغاز کردم و بیش از 15 سال با کسب افتخارآفرینی از میهن جمهوری اسلامی ایران در میدان‌ها مختلف تلاش نمودم. بارها در رویدادهای بزرگ جهانی از جمله المپیک، بازی‌های آسیایی و مسابقات جهانی با به دست آوردن مدال طلا و کسب رتبه‌ی نخست گران‌ترین مدال‌ها را بر سینه آویختم و پرچم جمهوری اسلامی ایران را بر فراز قله‌های قهرمانی، افراشتم. همراه ایرانیان سرود جانبخش میهن‌ا‌م را سر دادم، تا آنجایی که مورد توجه و پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی قرار گرفتم. در آن لحظه احساس سربلندی و غرور می‌کردم. مغرون محبت‌های کلیه‌ی مسوولان اعم از ورزشی و غیرورزشی، مطبوعات و رسانه‌ها هستم. امیدوارم دوستان جوان من بتوانند به خوبی به کسب مدال‌آوری در میادین مختلف استمرار بخشند.

در بخش دیگری از این نامه آمده است: از شما می‌خواهم مراتب احترام من را به پیشگاه مردم شریف ایران‌زمین برسانید تا موجب شرمندگیم نشود.